Ben Anadoluyum,
Ayşeler süsler her yanımı,
Ayşem kadındır,
Ayşem anadır,
Ayşe kızımdır benim.
Ayşe gelinimdir.
Yaslı türkülerimin, bahtı karalısıdır gelin Ayşem.
Ben Anadoluyum,
çokça yaslıyım,
türkülerim yaslı,
Ayşem türkülerimde yaslı:
“Ayşemin yeşil sandığı
Daha elinin değdiği
Hiç aklımdan çıkmıyor
Gapılıp sele gittiği
Aman Ayşe’m mor menevşem
Dağlar başı duman Ayşe’m
İndim Ürgüp çöllerine
Döneceğim güman Ayşe’m”
Ben Anadoluyum,
bitmez ki yasım,
Mor menevşelerim kapılır hep sulara,
akar durur azgın sularım,
dünden bugüne…
Hüseyinlerim,
Ayşelerim,
biner ecel atına yavrularım,
karanlığında gecenin,
ansızın,
vakitsiz…
Ben Anadoluyum,
azgınlaşır sularım,
azgınlaşır,
dur, durak bilmez,
taşlaşmış yürekler…
Benim Anadoluyum,
Benim Ayşem Söyler,
der,
haykırır,
neler neler anlatır bizlere…
Vakitsiz kanatlanır,
anlatır, anlayabilene,
sessiz kesilen,
aks-i sadadan mahrum
ruhunu yitirmişlere,
körler ve sağırlara…
Ben Anadoluyum,
yaslıdır yüreğim,
suya kapılır Ayşelerim,
Ayşem,
mor menevşem…
Mehmed Nesimî
